Owczarek australijski

Słysząc nazwę owczarek australijski, można by przypuszczać, że rasa pochodzi z Australii. Wbrew nazwie, owczarek australijski wywodzi się jednak z USA. Na początku XIX wieku wielu imigrantów z Europy i Australii przybywało do Stanów Zjednoczonych z bydłem i psami pasterskimi. Na nowych amerykańskich farmach potrzebne były wszechstronne i niezawodne psy pasterskie. Rolnicy chcieli psa, który potrafiłby nie tylko pilnować owiec, ale także chronić farmę. Owczarek australijski był więc hodowany także jako pies stróżujący. Ponieważ wiele psów pasterskich przybyło do USA wraz z „Australian Sheep” (owcami), powstała teoria, że to jest źródłem nazwy „owczarek australijski”.

W latach 50-60 rolnik Jay Sisler z Idaho nauczył swojego owczarka australijskiego niezwykłych sztuczek, a piękne psy zachwycały publiczność. Niektórzy chcieli mieć tak inteligentnego i pięknego psa i w ten sposób rasa ta przeszła z roli prostego psa pasterskiego do popularnego psa domowego. Dzięki swojemu sportowemu charakterowi i uroczemu wyglądowi stał się popularnym psem rodzinnym. Już w 1957 roku w Arizonie założono Australian Shepherd Club of America.

Oficjalnie uznany przez Fédération Cynologique Internationale (FCI) został jednak dopiero w 1996 roku. Razem z Border Collie i innymi psami pasterskimi, rasa ta jest klasyfikowana do grupy 1 FCI, sekcji 1.

Owczarek australijski to inteligentny i wytrzymały pies, który potrafi przez dłuższy czas pracować skoncentrowany. Rasa ta ma zrównoważony temperament, jest przyjazna i wierna swojemu właścicielowi, ale może być również uparta. Wobec obcych owczarek australijski jest wrażliwy i musi najpierw "odtajać". Ma także silny instynkt stróżujący i chroni swoją rodzinę. Ze względu na swoje dawne użycie jako pies pasterski, ma dobrą zdolność obserwacji i często sam decyduje, co należy zrobić. Wiele osób pyta, czy owczarek australijski jest odpowiedni dla początkujących. Ten inteligentny czworonóg potrzebuje sensownego zadania, które chętnie wykonuje samodzielnie i sumiennie, dlatego nie jest zalecany dla początkujących właścicieli. Jeśli się nudzi, sam znajdzie sobie zajęcie, które może nie odpowiadać właścicielowi.

Czy owczarki australijskie są trudne do wychowania? Owczarek australijski jest bardzo chętny do nauki, co sprawia, że łatwo go wychować. Nie toleruje jednak żadnej niekonsekwencji ze strony właściciela. Dobrze dogaduje się z innymi zwierzętami domowymi, ale ze względu na silny instynkt ochronny ma tendencję do pilnowania wszystkiego, co się rusza. Nawet biegacze, samochody czy bawiące się dzieci mogą stymulować ten instynkt pasterski. Jeśli ten instynkt nie jest stymulowany, owczarek australijski często wykazuje skłonność do polowania. Psy te są bardzo przywiązane do swoich ludzi i najchętniej zawsze są z nimi. Ogólnie rzecz biorąc, owczarek australijski to wspaniały wszechstronny pies farmowy, który wymaga wszechstronnego zajęcia i dużo ruchu.

Kiedy wasze szczeniaki owczarka australijskiego osiągną wiek 6-12 miesięcy, zauważycie wyraźnie ich rosnącą energię i zapał do działania. W tej fazie osiągają one dojrzałość płciową. Owczarki australijskie uważane są za późno dojrzewające i często osiągają pełną dojrzałość dopiero w wieku 3-4 lat. Dlatego w tym czasie szczególnie ważne jest, aby zapewnić im odpowiednią ilość aktywności i konsekwentne szkolenie z zakresu posłuszeństwa.

Uczcie swoje psy od najmłodszych lat, że są również chwile spokoju. W przeciwnym razie mogą wyrosnąć na psy, które będą ciągle w ruchu i trudno będzie je uspokoić.

Ponieważ owczarki australijskie są bardzo inteligentne i uczą się przez obserwację, zwracajcie uwagę, aby nie demonstrować im niepożądanych zachowań. Bądźcie konsekwentni w szkoleniu, ponieważ te psy wykorzystują każdą okazję, aby uczyć się na błędach. Szkolenie za pomocą klikera może być skuteczną metodą ustanowienia pożądanego zachowania za pomocą pozytywnych wzmocnień.

Owczarki australijskie mogą mieć różne długości ogonów, od pełnych po naturalnie skrócone lub nawet brak ogona. Ta różnorodność wynika z genetyki, gdzie gen odpowiedzialny za skrócony ogon jest dominujący.

Gen skracający ogon jest dominujący, więc wystarczy jedna kopia genu, aby pies miał skrócony ogon. Owczarki australijskie z naturalnie skróconymi ogonami są w pełni akceptowane w standardach rasy. Te psy mogą mieć ogony o różnej długości, co jest wynikiem działania genu NBT. Niektóre z nich mają króciutkie ogonki, podczas gdy inne mogą mieć ogony nieco dłuższe, ale wciąż krótsze niż pełne ogony.

Posiadanie skróconego ogona lub jego brak nie ma wpływu na zdrowie psa, o ile jest to wynik naturalnej genetyki, a nie zabiegu chirurgicznego. Owczarki australijskie z różnymi długościami ogonów są równie zdrowe i sprawne jak te z pełnymi ogonami. Co więcej, ogony te dodają uroku i charakteru tym psom, czyniąc je jeszcze bardziej unikalnymi.